|
HOE ONGEHOORD
Laat mij niet alleen,
luister, luister naar mij,
zoveel heb ik te zeggen.
Zo eentonig als ik lijk,
niets is mij liever
dan bij hoog en bij laag,
bij laag en bij hoog
het spel van stem en tegenstem,
klein heelal van ik zo ik
van jij zo jij van wij zo wij.
Ik daag je uit, hier ben ik,
klinkklaar, enig in mijn soort.
Ontdek mij, verhul mij, versier mij,
keer mij binnenste buiten,
buitenste binnen,
o luister, breng mij tot het uiterste,
het innigste,
breng mij canonisch tot mijzelf.
Maar nog niet uitgespeeld.
Meer nog, zoveel méér heb ik te zeggen,
laat mij niet los.
Enig in mijn soort,
maar nog zoveel méér soorten
waarin ik enig ben.
Luister, o luister,
sluit mij niet op,
mijn droom, mijn liefste bestemming
dat ik als een vogel zo fugatisch
wijd mijn wieken uitsla,
vlucht na vlucht,
horizon na horizon
en geloof me, steeds rijker
toon ik mijn ware aard.
En luister o hoe ongehoord
in al mijn pracht,
in de meest harmonieuze stemming
kom ik tenslotte weer thuis
op wat mij onvermoeibaar
droeg en droeg en droeg. |
